خوابم مي آيد امــــــــــــــــا

بايد دوباره تمام کتاب کواکــــــــــــــــب را دوره کنم

بي گــــــــــــــــلايه و گريه که نمي توان

به ديدار ديار دور رؤيــــــــــــــــا رفت!

بايد به رکعت ســــــــــــــــکوت و صداي کبوتر فرو شوم

بايد به پنجــــــــــــــــره ي باز و پرواز پوک پر بينديشم

به جريمــــــــــــــــه هاي نانوشته ي جمعه هاي کودکي

به گلوي گرفتــــــــــــــــه و گريه ي گيتار

به طنين ترانه و طبل تــــــــــــــــندر!

بايد به حقارت ابرها بينديشــــــــــــــــم

به بيــــــــــــــــم بارش باران

به سرود ساکت اشکــــــــــــــــ

خوابم مي آيــــــــــــــــد اما

بايد به اندازه ي گــــــــــــــــريه اي کوتاه هم که شده

به تو بينديشــــــــــــــــم!

شــــــــــــــــايد نگاه گرم تو

در لابه لاي اين هــــــــــــــــمه رويا

يا در خيال اين همه خميازه گم شده باشــــــــــــــــد

چه کنم ؟ زيبــــــــــــــــا جان...

بايــــــــــــــــد بيابمت!

به اين گــــــــــــــــريه هاي گاه به گاه بالش و بستر

خــــــــــــــــو کرده ام ديگر!!!

كاغذش هــــــــــــــــنوز

از آواز آن همــــــــــــــــه واژه بی دریغ سنگین بود

از باران آن همه دریــــــــــــــــا

از اشــــــــــــــــتیاق آن همه اشك!

چقدر ساده برایت تــــــــــــــــرانه می خواندم

چقدر لب های تــــــــــــــــو

در رعایت تبســــــــــــــــم بی ریا بودند

چقدر جوانــــــــــــــــه ي رؤیا

در باغچه ی بیداریمان سبز می شــــــــــــــــد!

هنوز هم ســــــــــــــــرحال که باشم

کــــــــــــــــسی را پیدا می کنم

و از آن روز های بی برگشت برایش می گویــــــــــــــــم

نمی دانی مرور دیدار های پشــــــــــــــــت سر چه کیفی دارد

به خاطر آوردن خــــــــــــــــواب های هر دم رؤیا!

همیشــــــــــــــــه قدم های تو را

تا حوالی همان شمشــــــــــــــــاد های سبز سر کوچه می شمردم

بــــــــــــــــعد بر می گشتم

و به یاد ترانــــــــــــــــه ی تازه ای می افتادم!

حالا بعضی از آن ترانــــــــــــــــه ها

دیگر همسن و ســــــــــــــــال سفر کردن تو اند

می بینی عــــــــــــــــزيز؟

برگــــــــــــــــ تانخورده آن چرکنویس قدیمی

دوباره از شکستن شیشه ی پر اشــــــــــــــــک بغض من تر شد!

مــــــــــــــــی بینی...؟؟؟

كه روزگـــــــــــــــــار

دريـــــــــــــــــغ كرده است

فرصت ما شدن را از مـــــــــــــــــا!

مـــــــــــــــــن

بـــــــــــــــــی پنجره

بـــــــــــــــــی بهــــانه

بـــــــــــــــــی هــــوا

برای عاشقی با تـــــــــــــــــو

دل به دريـــــــــــــــــايی می زنم

كه بـــــــــــــــــرای ما شدن

تمام فرصتم بـــــــــــــــــود....

گفتی ســــــــــــــــالهای سرسبزی صنوبر را

فــــــــــــــــدای فصل سرد فاصله مان نکن

من سکوتـــــــــــــــ کردم!

گفتی یــــــــــــــــک پلک نزده

پرنده ی پنــــــــــــــــدارم

از بام خیال تو خواهد پریــــــــــــــــد

من سکوتـــــــــــــــ کردم!

گفتی هــــــــــــــــیچ ستاره ای

دستاویز تو در این سقوط بی سرانجامــــــــــــــــم

نخواهد شــــــــــــــــد

من سکوتـــــــــــــــ کردم!

گفتی دوری دستها و همکناری دلهــــــــــــــــا

تــــــــــــــــنها راه رها شدن است

من سکوتـــــــــــــــ کردم!

گفتی قول می دهــــــــــــــــم هر از گاهی

چراغ یاد تو را در کوچــــــــــــــــه ی بی چنار و چلچله

روشــــــــــــــــن کنم

من سکوتـــــــــــــــ کردم!

سکوتــــــــــــــــ کردم اما

دیگر نگو که هق هق ناغافلــــــــــــــــم را

از آنسوی صراحت سیم و ســــــــــــــــتاره نشنیدی!!!

و نام تــــــــــــــو را

از سر نويس تمام نامــــــــــــــه ها

و از تارک تــــــــــــــمام ترانه ها پاک کردم!

فرض کن با قلمم جناق شــــــــــــــکستم

به پرســــــــــــــش و پروانه پشت کردم

و چشمهايم را به روي رويش رويــــــــــــــا و روشني بستم!

فرض کن ديگر آوازي از آسمان بي ســــــــــــــتاره نخواندم

حجره ي حنجره ام از تکلم ترانه تهي شــــــــــــــد

و ديــــــــــــــگر شبگرد کوچه ي شما

صداي آوازهايــــــــــــــ مرا نشنيد!

بگــــــــــــــو آنوقت

با عطر آشــــــــــــــناي اين همه آرزو چه کنم؟

با التماس ايــــــــــــــن دل در به در

با بي قراري ابرهــــــــــــــاي باراني

باور کن به ديدار آينه هم كه مــــــــــــــي روم

خــــــــــــــيال تو از انتهاي سياهي چشمهايم سوسو مي زند

موضــــــــــــــوع دوري دستها و ديدارها مطرح نيست

همنشين نفسهاي من شده اي! خاتونــــــــــــــ!

با دلتنگي ديدگانــــــــــــــم يکي شده اي...

عـــــــــــــــکس فانوس ستاره و عطر اطلسی افتاده است

شاید شروع نـــــــــــــــور

نشانه ای از بازگشت نگاه گرم تو باشـــــــــــــــد

باید به طراوت تقویـــــــــــــــم های کهنه سفر کنم

تقویم ناب ترین ترانه ی نمناکـــــــــــــــ

تقویم ســـــــــــــــبزترین سلام اول صبح

تقویم دور دیدار بوســـــــــــــــه و دست

شـــــــــــــــاید در ازدحام روزها

یا در انتهای همان کوچه ی شـــــــــــــــاد شمشادها

شاعری دلـــــــــــــــشکار را ببینم

که شیرین ترین نام جهان را زیر لب تـــــــــــــــکرار می کند

و تلخ می گریـــــــــــــــد!!!

گاه دلتنــــــــــــــگ مي شوم

دلتنـگ تر از تــــــــــــــمام دلتنگي ها

حسرت ها را مي شمــــــــــــــارم

و باخــــــــــــــتن ها

و صــــــــــــــداي شکستن را!

نمي دانم من کدامين اميد را نااميــــــــــــــد کردم

و کــــــــــــــدام خواهش را نشنيدم

و به کدام دلتنگيــــــــــــــ خنديدم

كه چــــــــــــــنين دلتنگم...

 دلــــــــــــــــم گرفته است

 به ايوان مي روم و انگشتانــــــــــــــــم را

 بر پوســــــــــــــــت كشيده ي شب مي كشم!

 چراغ هاي رابطه تاريكــــــــــــــــند

 كــــــــــــــــسي مرا به آفتاب

 معرفي نخواهد كــــــــــــــــرد

 كسي مرا به ميهماني گنجشكــــــــــــــــ ها نخواهد برد!

 پــــــــــــــــرواز را بخاطر بسپار

 پرنده مردني ستــــــــــــــــ...

خداونــــــــــــــــــــدا وقتي تو ميروي

شـــــــــب مي شود

و قلب مــــــــــــن پر پر مي شود

و نا اميد مي شوم و حقير مي شـــــــــــوم!

چــــــــــــــــــــو خاکي مي شوم

که بر آن نســـــــــــــــيمي نمي وزد

و باراني نمي بــــــــــــــــــــارد

و در آن گــــــــــــــــــــــلي نمي رويد

و بر سرش ستاره اي نمي درخشــــــــــــــد!

تــــــــــــــــــــو ميروي

و من تنهاي تنــــــــــــــــــــها مي مانم

تــــــــــــــــــــو ميروي

و من در غم خود خاکــــــــــــــــــــ ميشوم!!!

 مغموم ترم از برگی که از شاخه جــــــدا می شود

 و اسبی که در راهی ناآشنا

 در بــــــــــــاران

 ره می سپارد!

 انــــــــــــدوه آوارگی با من است

 دلم گرچه از عشق روشن

 اینک بی روی تــــــــــــو

 خورشید گرفته است

 تیرگی کسوف با مــــــــــــن است

 بی تو زندگی تلخ تر از شرمی است مستمر!

 كدام اندوهت را بگریــــــــــــم

 نبودن...

 یا در بنــــــــــــد بودنت را...?

منتظر نباش که شبی بشنوی

از این دلبستگی های ساده دل بریده ام

که روسری تو را

در آن جامه دان قدیمی جا گذاشته ام

یا در آسمان

به ستاره ی دیگری سلام کرده ام!

توقعی از تو ندارم

اگر دوست نداری

در همان دامنه دور دریا بمان

هر جور تو راحتی بی بی باران!

همین سوسوی تو

از آنسوی پرده ی دوری

برای روشن کردن اتاق تنهائیم کافی است

من که اینجا کاری نمی کنم

فقط گهکاه

گمان آمدن تو را در دفترم ثبت می کنم

همین!

این کار هم که نور نمی خواهد

می دانم که مثل همیشه

به این حرف های من می خندی

با چاله های مهربان گونه ات!

حالا هنوز هم

وقتی به آن روز های زلالمان نزدیک می شوم

باران می آید

صدای باران را می شنوی؟؟؟

همیشه به انتهای گریه که می رسم

صدای ساده ی فروغ از نهایت شب را می شنوم

صدای غروب غزال ها را

صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن!

آرام تر که شدم

شعری از دفاتر دریا می خوانم

و به انعکاس صدایم در آیینه ی اتاق

خیره می شوم!

در برودت این همه حیرت

کجا مانده ای آخر؟؟؟

هنوز گوشم از گفتگوی بی گریه مان گرم بود

از جایم بلند شدم

پنجره را باز کردم

و دیدم زندگی هم ‚ هر از گاهی زیباست!

شنیدم که کلاغ دیوار نشین حیاط

چه صدای قشنگی دارد

فهمیدم که بیهوده به جنون مجنون می خندیدم

فهمیدم که عشق

آسمان روشنی دارد!

رو به روی عکس سیاه و سفید تو ایستادم

دست هایم را به وسعت دوستت می دارم باز کردم

و جهان را در آغوش گرفتم...