X
تبلیغات
روياي تنهايي

روياي تنهايي

سرنوشت!!!

خسته و تنــــــــــــــــها


خــــــــــــــــيلي تنهاتر از تنها


ميخواهــــــــــــــــم رها شوم از اين تنهايي


امــــــــــــــــا...


اما آه تو نميگذارد كه رد شــــــــــــــــوم از اين سياهي ها


هنوز كســــــــــــــــي به جاي تو نيامده


شايد هم نخواهد آمــــــــــــــــد!


چه ميشود اين سرنوشتــــــــــــــــ...؟


+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1392 ساعت 22:10 توسط امير |


كاش...

شب است و من تــــــــــــــــنهاي تنها


دلــــــــــــــــگير از همه چيز و همه كس


به ياد شــــــــــــــــب هاي خوش كه گذشت


تلفن هاي پنهاني و نگــــــــــــــــاه هاي عبوري...


شب هايي كه ديــــــــــــــــگه بر نگشت


به ياد خيابان هاي خلوت شــــــــــــــــهر


روز هاي كدر و شــــــــــــــــب هاي تيره


كاش تنهــــــــــــــــا نبودم


كاش گــــــــــــــــذر نميكرم و تنها نميشدم


كــــــــــــــــاش!!!


+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1392 ساعت 2:49 توسط امير |


شب ها!!!

شب ها که در خــــــــــــــــیابان خلوت خواب

 

پا به پای غــــــــــــــــرور و قافیه می روی

 

مرگ با لــــــــــــــــباس چین دار بلندش

 

پای پنجــــــــــــــــره ی اتاقم می آيد!

 

سوتــــــــــــــــ می زند

 

و مــــــــــــــــنتظر می ماند

 

قوطی قرص های این قــــــــــــــــلب بی قرار که سبک تر شد

 

مــــــــــــــــرگ هم بر می گردد

 

می رود سراغ سرایدار پیر همســــــــــــــــایه!

 

نه عــــــــــــــــزیز دلم

 

تازگی بوف کور هدایت را نخوانــــــــــــــــده ام

 

این ها که نوشتم حقیقت محض استــــــــــــــــ

 

باور نمی کنی ؟ یک شــــــــــــــــب به کوچه ی دلتنگ ما بکوچ

 

کنار همان درخت که پر از خــــــــــــــــاطرات خط خورده است

 

بایست و تماشــــــــــــــــا کن!

 

تا ببینی چگونه به دامــــــــــــــــن دريا و گريه می روم

 

بس کن ای دل ســــــــــــــــاده

 

صفحه صفحه برای که گــــــــــــــــريه می کنی؟؟؟

 

کتاب کبود گريه ها را آهسته ببنــــــــــــــــد

 

تا خواب بی خروس بانوی بهــــــــــــــــار را بر هم نزنی

 

گوش کن درمانده ی درد آلــــــــــــــــود

 

از پس پرده های پنجــــــــــــــــره

 

صــــــــــــــــدای سوت می آيد...


+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1392 ساعت 18:54 توسط امير |


خوابم می آید...

خوابم مي آيــــــــــــــــد


خوابم مي آيد امــــــــــــــــا


بايد دوباره تمام کتاب کواکــــــــــــــــب را دوره کنم


بي گــــــــــــــــلايه و گريه که نمي توان


به ديدار ديار دور رؤيــــــــــــــــا رفت!


بايد به رکعت ســــــــــــــــکوت و صداي کبوتر فرو شوم


بايد به پنجــــــــــــــــره ي باز و پرواز پوک پر بينديشم


به جريمــــــــــــــــه هاي نانوشته ي جمعه هاي کودکي


به گلوي گرفتــــــــــــــــه و گريه ي گيتار


به طنين ترانه و طبل تــــــــــــــــندر!


بايد به حقارت ابرها بينديشــــــــــــــــم


به بيــــــــــــــــم بارش باران


به سرود ساکت اشکــــــــــــــــ


خوابم مي آيــــــــــــــــد اما


بايد به اندازه ي گــــــــــــــــريه اي کوتاه هم که شده


به تو بينديشــــــــــــــــم!


شــــــــــــــــايد نگاه گرم تو


در لابه لاي اين هــــــــــــــــمه رويا


يا در خيال اين همه خميازه گم شده باشــــــــــــــــد


چه کنم ؟ زيبــــــــــــــــا جان...


بايــــــــــــــــد بيابمت!


به اين گــــــــــــــــريه هاي گاه به گاه بالش و بستر


خــــــــــــــــو کرده ام ديگر!!!


+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1392 ساعت 18:29 توسط امير |


مي بيني!!!؟

امــــــــــــــــروز چرکنویس پاک یکی از نامه های قدیمی را پیدا کردم


كاغذش هــــــــــــــــنوز


از آواز آن همــــــــــــــــه واژه بی دریغ سنگین بود


از باران آن همه دریــــــــــــــــا


از اشــــــــــــــــتیاق آن همه اشك!


چقدر ساده برایت تــــــــــــــــرانه می خواندم


چقدر لب های تــــــــــــــــو


در رعایت تبســــــــــــــــم بی ریا بودند


چقدر جوانــــــــــــــــه ي رؤیا


در باغچه ی بیداریمان سبز می شــــــــــــــــد!


هنوز هم ســــــــــــــــرحال که باشم


کــــــــــــــــسی را پیدا می کنم


و از آن روز های بی برگشت برایش می گویــــــــــــــــم


نمی دانی مرور دیدار های پشــــــــــــــــت سر چه کیفی دارد


به خاطر آوردن خــــــــــــــــواب های هر دم رؤیا!


همیشــــــــــــــــه قدم های تو را


تا حوالی همان شمشــــــــــــــــاد های سبز سر کوچه می شمردم


بــــــــــــــــعد بر می گشتم


و به یاد ترانــــــــــــــــه ی تازه ای می افتادم!


حالا بعضی از آن ترانــــــــــــــــه ها


دیگر همسن و ســــــــــــــــال سفر کردن تو اند


می بینی عــــــــــــــــزيز؟


برگــــــــــــــــ تانخورده آن چرکنویس قدیمی


دوباره از شکستن شیشه ی پر اشــــــــــــــــک بغض من تر شد!


مــــــــــــــــی بینی...؟؟؟


+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم فروردین 1392 ساعت 4:52 توسط امير |


از ياد نبر...

از یــــــــــــــــاد نبر که از یاد نبردمت


از یــــــــ
ــــــــاد نبر که تمام این سالها


با هر زنگ نا به هنگام تلفــــــــ
ــــــــن از جا پریدم!


گوشی را برداشتــــــــ
ــــــــم


و به جای صدای تــــــــ
ــــــــو


صــــــــ
ــــــــدای همسایه ای


دوستــــــــ
ــــــــی


دشمنــــــــ
ــــــــی را شنیدم!


ز یاد نبر که همیشــــــــ
ــــــــه


بعد از شنیدن آهنگ ((بمــــــــ
ــــــــون))


در اتاق مــــــــ
ــــــــن باران بارید!


از یاد نبر که با تمام این احــــــــ
ــــــــوال


همیشه اشتیاق تــــــــ
ــــــــکرار ترانه ها با من بود


همیشه ایــــــــ
ــــــــن من بودم


که برای پرسشی ساده پا پیش میگذاشتــــــــ
ــــــــم!


همیشه حــــــــ
ــــــــنجره ی من


هواخــــــــ
ــــــــواه خواندن آواز آرزو ها بود


همیشه این چشم بی قــــــــ
ــــــــرار........




یک نفر صداي آن ضبط لاکردار را کم کنــــــــ
ــــــــد!!!



+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1391 ساعت 13:51 توسط امير |


روزگار!!!

تـــــــــــــــــو هم می دانی


كه روزگـــــــــــــــــار


دريـــــــــــــــــغ كرده است


فرصت ما شدن را از مـــــــــــــــــا!


مـــــــــــــــــن


بـــــــــــــــــی پنجره


بـــــــــــــــــی بهــــانه


بـــــــــــــــــی هــــوا


برای عاشقی با تـــــــــــــــــو


دل به دريـــــــــــــــــايی می زنم


كه بـــــــــــــــــرای ما شدن


تمام فرصتم بـــــــــــــــــود....


+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1391 ساعت 3:7 توسط امير |


سكوت كردم...

گفتی ســــــــــــــــالهای سرسبزی صنوبر را


فــــــــــــــــدای فصل سرد فاصله مان نکن


من سکوتـــــــــــــــ کردم!


گفتی یــــــــــــــــک پلک نزده


پرنده ی پنــــــــــــــــدارم


از بام خیال تو خواهد پریــــــــــــــــد


من سکوتـــــــــــــــ کردم!


گفتی هــــــــــــــــیچ ستاره ای


دستاویز تو در این سقوط بی سرانجامــــــــــــــــم


نخواهد شــــــــــــــــد


من سکوتـــــــــــــــ کردم!


گفتی دوری دستها و همکناری دلهــــــــــــــــا


تــــــــــــــــنها راه رها شدن است


من سکوتـــــــــــــــ کردم!


گفتی قول می دهــــــــــــــــم هر از گاهی


چراغ یاد تو را در کوچــــــــــــــــه ی بی چنار و چلچله


روشــــــــــــــــن کنم


من سکوتـــــــــــــــ کردم!


سکوتــــــــــــــــ کردم اما


دیگر نگو که هق هق ناغافلــــــــــــــــم را


از آنسوی صراحت سیم و ســــــــــــــــتاره نشنیدی!!!


+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم دی 1391 ساعت 4:56 توسط امير |


فقط فرض كن!!!

فرض کن پاکــــــــــــــ کني برداشتم

 

و نام تــــــــــــــو را

 

از سر نويس تمام نامــــــــــــــه ها

 

و از تارک تــــــــــــــمام ترانه ها پاک کردم!


فرض کن با قلمم جناق شــــــــــــــکستم

 

به پرســــــــــــــش و پروانه پشت کردم


و چشمهايم را به روي رويش رويــــــــــــــا و روشني بستم!


فرض کن ديگر آوازي از آسمان بي ســــــــــــــتاره نخواندم

 

حجره ي حنجره ام از تکلم ترانه تهي شــــــــــــــد


و ديــــــــــــــگر شبگرد کوچه ي شما


صداي آوازهايــــــــــــــ مرا نشنيد!


بگــــــــــــــو آنوقت


با عطر آشــــــــــــــناي اين همه آرزو چه کنم؟


با التماس ايــــــــــــــن دل در به در


با بي قراري ابرهــــــــــــــاي باراني

 

باور کن به ديدار آينه هم كه مــــــــــــــي روم

 

خــــــــــــــيال تو از انتهاي سياهي چشمهايم سوسو مي زند


موضــــــــــــــوع دوري دستها و ديدارها مطرح نيست


همنشين نفسهاي من شده اي! خاتونــــــــــــــ!


با دلتنگي ديدگانــــــــــــــم يکي شده اي...


+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم مهر 1391 ساعت 23:9 توسط امير |


شايد...

در دایره ی تاریکـــــــــــــــ فنجان فال


عـــــــــــــــکس فانوس ستاره و عطر اطلسی افتاده است


شاید شروع نـــــــــــــــور


نشانه ای از بازگشت نگاه گرم تو باشـــــــــــــــد


باید به طراوت تقویـــــــــــــــم های کهنه سفر کنم


تقویم ناب ترین ترانه ی نمناکـــــــــــــــ


تقویم ســـــــــــــــبزترین سلام اول صبح


تقویم دور دیدار بوســـــــــــــــه و دست


شـــــــــــــــاید در ازدحام روزها


یا در انتهای همان کوچه ی شـــــــــــــــاد شمشادها


شاعری دلـــــــــــــــشکار را ببینم


که شیرین ترین نام جهان را زیر لب تـــــــــــــــکرار می کند


و تلخ می گریـــــــــــــــد!!!


+ نوشته شده در جمعه سی و یکم شهریور 1391 ساعت 23:45 توسط امير |


دلتنگ!!!

گاه دلتنــــــــــــــگ مي شوم

 

دلتنـگ تر از تــــــــــــــمام دلتنگي ها

 

حسرت ها را مي شمــــــــــــــارم

 

و باخــــــــــــــتن ها

 

و صــــــــــــــداي شکستن را!

 

نمي دانم من کدامين اميد را نااميــــــــــــــد کردم

 

و کــــــــــــــدام خواهش را نشنيدم

 

و به کدام دلتنگيــــــــــــــ خنديدم

 

كه چــــــــــــــنين دلتنگم...


+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم مرداد 1391 ساعت 4:50 توسط امير |


مي خواهم...

می خواهـــــــــــــــم بمیرم


نه اینکه قلبـــــــــــــــم از کار بایستد


و تـــــــــــــــنم سرد شود


و با خاکـــــــــــــــ یکسان شوم!


می خواهم بمیـــــــــــــــرم


نه اینکه هیچ صـــــــــــــــدایی به گوشم نرسد


و هیچ خورشیدی بر من نتابـــــــــــــــد


و از دیـــــــــــــــدن ماه و ستارگان


کور باشـــــــــــــــم


می خواهم به مرگـــــــــــــــی کاملا غیرعادی بمیرم!


مرگی شبیه بخـــــــــــــــار شدن آب


روییدن دانـــــــــــــــه


غـــــــــــــــروب خورشید


ابری شـــــــــــــــدن آسمان!


می خواهم نیســـــــــــــــت شوم


تا در دنیای دیگری ظاهـــــــــــــــر شوم


دنیایی که هنـــــــــــــــوز آن را ننامیده ام


دنیایی که مزه آن را کاملا نچشـــــــــــــــیده ام


دنیایی شبیه عالـــــــــــــــم خیال


که در آن همه چیز عادی باشـــــــــــــــد!


جز وحشت از نیـــــــــــــــستی


جز درمانـــــــــــــــدگي


جز تنهاییـــــــــــــــ!!!



+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1391 ساعت 1:19 توسط امير |


دلم گرفته است!!!

 دلــــــــــــــــم گرفته است



 به ايوان مي روم و انگشتانــــــــــــــــم را



 بر پوســــــــــــــــت كشيده ي شب مي كشم!



 چراغ هاي رابطه تاريكــــــــــــــــند



 كــــــــــــــــسي مرا به آفتاب



 معرفي نخواهد كــــــــــــــــرد



 كسي مرا به ميهماني گنجشكــــــــــــــــ ها نخواهد برد!


 پــــــــــــــــرواز را بخاطر بسپار


 پرنده مردني ستــــــــــــــــ...


+ نوشته شده در چهارشنبه دهم خرداد 1391 ساعت 14:39 توسط امير |


خداوندا...

خداونــــــــــــــــــــدا وقتي تو ميروي


شـــــــــب مي شود


و قلب مــــــــــــن پر پر مي شود


و نا اميد مي شوم و حقير مي شـــــــــــوم!


چــــــــــــــــــــو خاکي مي شوم


که بر آن نســـــــــــــــيمي نمي وزد


و باراني نمي بــــــــــــــــــــارد


و در آن گــــــــــــــــــــــلي نمي رويد


و بر سرش ستاره اي نمي درخشــــــــــــــد!


تــــــــــــــــــــو ميروي


و من تنهاي تنــــــــــــــــــــها مي مانم


تــــــــــــــــــــو ميروي


و من در غم خود خاکــــــــــــــــــــ ميشوم!!!


+ نوشته شده در دوشنبه چهارم اردیبهشت 1391 ساعت 10:34 توسط امير |


مغموم!!!

 مغموم ترم از برگی که از شاخه جــــــدا می شود


 و اسبی که در راهی ناآشنا


 در بــــــــــــاران


 ره می سپارد!


 انــــــــــــدوه آوارگی با من است


 دلم گرچه از عشق روشن


 اینک بی روی تــــــــــــو


 خورشید گرفته است


 تیرگی کسوف با مــــــــــــن است


 بی تو زندگی تلخ تر از شرمی است مستمر!


 كدام اندوهت را بگریــــــــــــم


 نبودن...


 یا در بنــــــــــــد بودنت را...?


+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم فروردین 1391 ساعت 0:46 توسط امير |


پشت هيچستانم...

 به ســـــــــــــــــــــــــــراغ من اگر می آید

 پشت هیچســـــــــــــــــــــــتانم

 پشت هیچستان جایی اســـــــــــــــــــــت!

 پشت هیچست
ــــــــــــــــــان رگ های هوا

 پر قاصدهایی اســــــــــــــــــــــت

 که خب
ـــــــــــــر می آرند

 از
گل وا شده ی دورترین بوته ی خاکـــــــــــــــــــــــ!

 روی شن ها هم
نقش های سم اس
ــــــــبان سواران ظریفی است

 که صبح
به ســـــــــــــــــــر تپه ی معراج شقایق رفتند

 پشت هیچستان
چتر خواهش باز اســــــــــــــت

 تا نســــــــــــــــــیم عطشی در بن برگی بدود
!

 زنگ ب
ــــــــــــــــــاران به صدا می آيد

 آدم اینجا تــــــــــــــــنهاست

 و در این تنهایی
سایه ی نارونی تا ابـــــــــــدیت جاری است!

 به سراغ من اگر می آییــــــــــــــــــــد

 نــــــــــــــــــرم و آهسته بیایید

 مبادا که ترکـــــــــــــــــــ بردارد

 چینی نازک تـــــــــــــــــــــــــــــــنهایی من!!!


+ نوشته شده در شنبه دوازدهم فروردین 1391 ساعت 4:7 توسط امير |


گمان!!!

منتظر نباش که شبی بشنوی


از این دلبستگی های ساده دل بریده ام


که روسری تو را


در آن جامه دان قدیمی جا گذاشته ام


یا در آسمان


به ستاره ی دیگری سلام کرده ام!


توقعی از تو ندارم


اگر دوست نداری


در همان دامنه دور دریا بمان


هر جور تو راحتی بی بی باران!


همین سوسوی تو


از آنسوی پرده ی دوری


برای روشن کردن اتاق تنهائیم کافی است


من که اینجا کاری نمی کنم


فقط گهکاه


گمان آمدن تو را در دفترم ثبت می کنم


همین!


این کار هم که نور نمی خواهد


می دانم که مثل همیشه


به این حرف های من می خندی


با چاله های مهربان گونه ات!


حالا هنوز هم


وقتی به آن روز های زلالمان نزدیک می شوم


باران می آید


صدای باران را می شنوی؟؟؟


+ نوشته شده در جمعه یازدهم فروردین 1391 ساعت 3:43 توسط امير |


انتهاي گريه...

همیشه به انتهای گریه که می رسم


صدای ساده ی فروغ از نهایت شب را می شنوم


صدای غروب غزال ها را


صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن!


آرام تر که شدم


شعری از دفاتر دریا می خوانم


و به انعکاس صدایم در آیینه ی اتاق


خیره می شوم!


در برودت این همه حیرت


کجا مانده ای آخر؟؟؟


+ نوشته شده در جمعه یازدهم فروردین 1391 ساعت 3:38 توسط امير |


زندگی!!!

هنوز گوشم از گفتگوی بی گریه مان گرم بود


از جایم بلند شدم


پنجره را باز کردم


و دیدم زندگی هم ‚ هر از گاهی زیباست!


شنیدم که کلاغ دیوار نشین حیاط


چه صدای قشنگی دارد


فهمیدم که بیهوده به جنون مجنون می خندیدم


فهمیدم که عشق


آسمان روشنی دارد!


رو به روی عکس سیاه و سفید تو ایستادم


دست هایم را به وسعت دوستت می دارم باز کردم


و جهان را در آغوش گرفتم...


+ نوشته شده در جمعه یازدهم فروردین 1391 ساعت 3:32 توسط امير |